خراسان/ اصولا هروقت راجع به قوانین و آداب رفت‎وآمد در خیابان گلایه می‎کنیم، منظورمان رانندگان ماشین و موتورسوارها هستند؛ آن‎ها هستند که پشت چراغ قرمز نمی‎ایستند، بین خطوط حرکت نمی‎کنند، صبور نیستند و با بوق‎های کشدار روان مردم را خط‎خطی می‎کنند و کلی کار غلط دیگر ولی عابر پیاده چطور؟ می‎تواند وقت‎هایی که عجله دارد یا حوصله ندارد، منتظر سبز شدن چراغ عابر نماند و بپرد وسط خیابان؟ دستش را مثل مأمور راهنمایی و رانندگی به نشانه ایست جلوی ماشین‎ها بگیرد و طلبکار هم باشد که «مردم چقدر عجول شدن»؟ از پل هوایی و زیرگذر استفاده نکند چون «کی حال داره این همه پله رو بره بالا/پایین»؟ خب واقعیت‎اش این است که رفتارهای اشتباه عابران پیاده به ‎اندازه بی‎قانونی‎های راننده‎ها خطرناک است و حق دیگران را زیرپا می‎گذارد. درست است که پلیس چندان کاری به عابرها ندارد و وقتی مشکل‎ساز می‎شوند، آژیرکشان و با برگ جریمه سروقت‌شان نمی‎رود ولی این دلیل نمی‎شود که هرکاری دل‎مان می‎خواهد بکنیم. هرچقدر هم پیاده‎رو شلوغ باشد و مردم جلوی ویترین مغازه‎ها بایستند، باز اجازه نداریم برویم وسط خیابان و راننده‎ها را به هول‎وولا بیندازیم که ما را له نکنند. هرچقدر هم عجله داشته‎باشیم، نباید توی ترافیک از تاکسی و اتوبوس پیاده شویم.

حتما بخوانید
چگونه امتحانات را بپیچانیم؟